ماده ۵ میگوید چه کسانی میتوانند سرپرستی کودکان و نوجوانان مشمول این قانون را از «سازمان» درخواست کنند. سه گروه اصلی ذکر شدهاند: زن و شوهری که پنج سال از تاریخ ازدواجشان گذشته و از این ازدواج فرزند ندارند، به شرط اینکه حداقل یکی از آنان بیش از سی سال سن داشته باشد؛ زن و شوهر دارای فرزند، به شرط اینکه حداقل یکی از آنان بیش از سی سال سن داشته باشد؛ و دختران و زنان بدون شوهر که حداقل سی سال سن دارند و فقط حق سرپرستی دختران (اناث) را دارند.
تبصرهها چند استثنا و اولویت را بیان میکنند: اگر سازمان پزشکی قانونی تشخیص دهد زوجین امکان بچهدار شدن ندارند، از شرط مدت پنج سال در بند الف معاف میشوند. اگر درخواستکنندگان از بستگان کودک یا نوجوان باشند، دادگاه با اخذ نظر سازمان و با رعایت مصلحت کودک یا نوجوان میتواند آنان را از برخی شرایط این ماده مستثنی کند. اولویت پذیرش به ترتیب با زن و شوهر بدون فرزند، سپس زنان و دختران بدون شوهر فاقد فرزند، و در نهایت زن و شوهر دارای فرزند است. درخواستکنندگان کمتر از پنجاه سال، در شرایط مساوی، بر درخواستکنندگان پنجاه سال و بیشتر اولویت دارند. اگر زن و شوهر با هم درخواست میدهند، درخواست باید مشترک باشد.
در این متن فقط از عنوان «سازمان» استفاده شده و مشخص نشده مقصود کدام سازمان است.