این ماده میگوید اگر در پروندهٔ تصدیق انحصار وراثت، مدرک به صورت استشهادنامه باشد و هویت شهود با انتساب امضا یا مهر به کسی که امضا یا مهر به او نسبت داده شده در نزد محکمه روشن نباشد، یا مفاد شهادت کوتاه و مبهم باشد، امین صلح یا حاکم بدایتی که وظیفهٔ صلحیه را انجام میدهد میتواند شهود را احضار کند و شهادت آنان را بشنود.
اگر شاهد در خارج از محل محکمه زندگی کند، تحقیق از شاهد به وسیلهٔ محکمهٔ محل اقامت شاهد یا نزدیکترین محکمه به محل اقامت او انجام میشود.
همچنین در تصدیق انحصار وراثت، امین صلح یا حاکم بدایت باید نسبت مستدعی یا مستدعیان با مورث خود و همچنین نسبت سهمالارث آنان از متروکات را به صورت اشاعه معین کند.