این ماده یک قاعده کلی میگوید: احکامی که دادگاههای عمومی و انقلاب صادر میکنند، در اصل قطعی هستند. یعنی بعد از صدور حکم، امکان نقض یا تجدیدنظرخواهی نسبت به آن وجود ندارد.
اما این قاعده همیشه مطلق نیست. خود همین ماده استثنا میکند و میگوید اگر در همین قانون برای برخی موارد، امکان نقض یا تجدیدنظر پیشبینی شده باشد، آن موارد از قاعده قطعی بودن بیرون میمانند.
پس برای فهمیدن اینکه یک حکم خاص قابل تجدیدنظر است یا نه، باید به همین قانون و موارد پیشبینیشده در آن مراجعه کرد.