بر اساس این ماده، فرد بیمهشدهای که بیکار میشود در صورت داشتن شرایط زیر میتواند مقرری بیمه بیکاری بگیرد: اول، پیش از بیکار شدن حداقل ۶ ماه سابقه پرداخت بیمه داشته باشد. مشمولان تبصره ۲ ماده ۲ این قانون از این شرط مستثنا هستند. دوم، حداکثر تا ۳۰ روز از تاریخ بیکاری، بیکاری خود را به واحدهای کار و امور اجتماعی اعلام کند و آمادگیاش را برای کار تخصصی یا مشابه آن اطلاع دهد. اگر بعد از ۳۰ روز مراجعه کند، فقط با عذر موجه و تشخیص هیات حل اختلاف تا سه ماه امکانپذیر است. سوم، در دورههای کارآموزی و سوادآموزی که واحد کار و امور اجتماعی و نهضت سوادآموزی یا واحدهای دیگر با تأیید وزارت کار و امور اجتماعی تعیین میکنند شرکت کند و هر دو ماه یکبار گواهی لازم را به شعب تأمین اجتماعی بدهد.
تبصره ۱ میگوید اگر کارگری در زمان دریافت مقرری بیمه بیکاری به شغل یا مشاغلی مشغول شود که حقوق و مزایای آن کمتر از مقرری باشد، مابهالتفاوت از حساب صندوق بیمه بیکاری پرداخت میشود. طبق تبصره ۲، مدت دریافت مقرری بیمه بیکاری برای بازنشستگی، از کارافتادگی و فوت، جزء سوابق پرداخت حق بیمه فرد حساب میشود.