این ماده مربوط به مرحلهای است که پولهای بهدستآمده از فروش اموال ورشکسته میان طلبکاران تقسیم میشود. بر پایهٔ آن، پس از پایان مدتی که در متن به آن اشاره شده (متن همین ماده آن مدت را مشخص نکرده و به جای دیگری ارجاع داده است)، اداره تصفیه سهم هر طلبکار را به او میپردازد. طلبکاری که تمام طلبش پرداخت شده باید سند مربوط را به اداره بدهد؛ اگر فقط بخشی از طلب پرداخت شده باشد، این نکته در همان سند نوشته میشود.
اگر اموال غیرمنقول (مثل زمین و خانه) فروخته شده باشد، کارهای لازم در دفتر املاک را خود اداره انجام میدهد. اگر طلبی معلق باشد یا قرار باشد بهصورت اقساط پرداخت شود، سهم مربوط به آن در صندوق دادگستری نگه داشته میشود.
در پایان، به هر طلبکاری که طلبش کامل پرداخت نشده است، سند «عدم کفایت دارایی» داده میشود. با این سند، طلبکار فقط در صورتی میتواند برای باقیماندهٔ طلبش ادعا کند که ورشکسته «ملائت» داشته باشد؛ یعنی توانایی مالی داشته باشد. متن دقیقاً توضیح نمیدهد که تشخیص این توانایی مالی با چه کسی یا چه روشی است.