این ماده دربارهٔ وضعیتی است که اداره تصفیه (ادارهای که کارهای مربوط به ورشکستگی را انجام میدهد) به این نتیجه برسد که پول حاصل از فروش اموالی که فهرست آنها تهیه شده، برای پرداخت هزینههای خود ورشکستگی کافی نیست. در چنین حالتی اداره کار را به شکل «تصفیه اختصاری» انجام میدهد؛ یعنی روشی سادهتر و کوتاهتر. اما اگر یکی از بستانکاران (طلبکارها) درخواست کند که کار به روش عادی پیش برود، باید هزینههای آن را از قبل بپردازد.
در تصفیه اختصاری، اداره آگهی میدهد که هر کسی هر نوع ادعایی دارد، تا چهل روز آن را مطرح کند. بعد از آن، اداره با هر روشی که به نفع بستانکاران باشد و بدون رعایت تشریفات (یعنی بدون اینکه لازم باشد همهٔ مراحل رسمی معمول را طی کند) اموال را میفروشد، پول آن را بین بستانکاران تقسیم میکند و پایان کار تصفیه را اعلام میکند.
در مواردی که این حالت پیش نیاید، یعنی باقی موارد، کار از راه عادی و بر اساس مواد بعدی همین قانون انجام میشود.