این ماده دربارهٔ حالتی است که حکم دادگاه مربوط به یک «عین معین» باشد؛ یعنی یک مال مشخص و معین (نه یک مال کلی یا پول) که دقیقاً همان مال در حکم تعیین شده است. چنین مالی میتواند منقول باشد (مثل خودرو یا فرش) یا غیرمنقول (مثل خانه یا زمین).
در این حالت، اگر تحویل دادن همان مال به «محکومله» (کسی که حکم به نفع او صادر شده) ممکن باشد، مأمور اجرا (دادورز) خودِ آن مال را میگیرد و به محکومله تحویل میدهد.
این ماده فقط ترتیب این نوع اجرا را بیان میکند و دربارهٔ حالتی که تحویل ممکن نباشد یا مال از بین رفته باشد، در همین متن چیزی گفته نشده است.