این ماده دربارهٔ مرحلهٔ تحویل دادن مال یا چیزی است که حکم دادگاه به آن مربوط میشود. بر اساس این متن، مأمور اجرا (که در متن «دادورز» نامیده شده) چیزی را که حکم به آن مربوط است به کسی که به نفع او حکم صادر شده (محکومله) تحویل میدهد و از او رسید میگیرد. رسید گرفتن یعنی اینکه مأمور مدرکی دارد که نشان میدهد آن چیز را تحویل داده است.
همچنین این ماده دو حالت را پیشبینی کرده است: اول اینکه آن چیز نباید به محکومله داده شود، و دوم اینکه دسترسی به محکومله وجود نداشته باشد. در این دو حالت، مأمور اجرا موضوع را به دادگاهی که اجراییه را صادر کرده اعلام میکند تا آن دادگاه دستور لازم را صادر کند.
این ماده تبصره ندارد و دربارهٔ اینکه چه چیزی مصداق «نباید داده شود» است یا دستور مقتضی چه محتوایی دارد، در همین متن توضیحی داده نشده است.