این ماده دربارهٔ حالتی است که پول به دست آمده از فروش اموال محکومعلیه (کسی که علیه او حکم صادر شده) کمتر از دو چیز باشد: مبلغی که به محکومله (طلبکار/برندهٔ پرونده) تعلق دارد و هزینههای اجرای حکم.
در این حالت، اگر محکومله خودش درخواست کند، برای گرفتن باقی طلبش اموال دیگری از محکومعلیه توقیف میشود. یعنی کار ادامه پیدا میکند تا بقیهٔ طلب از اموال دیگر او به دست آید، اما شروع این کار به درخواست محکومله بستگی دارد.
این ماده دربارهٔ اینکه خودِ توقیف و فروش اموال با چه تشریفات و شرایطی انجام میشود چیزی نمیگوید و به هیچ مادهٔ دیگری هم در همین متن ارجاع نداده است.