این ماده به یک قاعدهٔ ساده دربارهٔ محل فروش اموال منقول توقیفشده اشاره دارد. طبق آن، اگر بردن این اموال به جای دیگری هزینهٔ زیادی داشته باشد، همانجا که این اموال نگهداری میشوند به فروش میرسند.
هدف این حکم ظاهراً جلوگیری از تحمیل هزینههای سنگین جابهجایی است؛ یعنی وقتی حملونقل اموال گران تمام شود، لازم نیست آنها را جابهجا کنند و فروش در محل نگهداری انجام میشود. این متن دربارهٔ جزئیات بیشتر (مثل اینکه چه کسی هزینه را تعیین میکند یا معیار «مخارج زیاد» چیست) چیزی نمیگوید و در این بخش مبهم است.