این ماده دربارهٔ اموال غیر منقولی است که عوائد (درآمدها) آنها توقیف شده است. طبق این متن، این عوائد به «امین» سپرده میشود؛ یعنی شخصی که نگهداری این درآمدها به او واگذار میشود. اگر دو طرف (طرفین پرونده) خودشان با هم توافقی روی یک نفر داشته باشند، همان شخص امین میشود و عوائد به او سپرده میشود.
اگر طرفین بر انتخاب امین توافق نکنند، تعیین امین به عهدهٔ دادورز است که در متن توضیح داده شده منظور «مامور اجرا» است. اما این قاعده یک استثنا هم دارد: اگر عوائد مورد توقیف از جنس پول نقد باشد، به شخص امین سپرده نمیشود و باید به قسمت اجرا تحویل داده شود.
این ماده فقط مشخص میکند که عوائد توقیفشده به دست چه کسی برسد؛ به موضوعات دیگر ارجاع یا اشارهای نکرده است.