ماده ۶۲ میگوید وقتی کسی دادخواست میدهد، «بهای خواسته» یعنی ارزش مالی چیزی که مطالبه میکند، چطور حساب میشود. این ماده چهار حالت را جداگانه توضیح داده است.
بر اساس بند ۱، اگر خواسته پول رایج ایران باشد بهای خواسته همان مبلغ مورد مطالبه است؛ اگر پول خارجی باشد، ارزش آن با نرخ رسمی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران در تاریخ تقدیم دادخواست سنجیده میشود. بند ۲ میگوید اگر چند خواهان داشته باشیم و هر یک قسمتی از کل را مطالبه کند، بهای خواسته جمع همهٔ آن قسمتهاست. بند ۳ دربارهٔ منافع و حقوقی است که باید در مواعد معین دریافت یا پرداخت شود؛ در این حالت بهای خواسته جمع همهٔ اقساط و منافعی است که خواهان خود را ذیحق در مطالبهٔ آنها میداند، و اگر این حق محدود به زمان معین نباشد یا مادامالعمر باشد، بهای خواسته جمع منافع ده سال یا آنچه در ده سال باید استیفا شود، است.
بند ۴ مربوط به دعاوی راجع به اموال است: بهای خواسته همان مبلغی است که خواهان در دادخواست معین کرده، مگر اینکه خوانده تا اولین جلسهٔ دادرسی به آن ایراد یا اعتراض کند، و مگر اینکه قانون ترتیب دیگری معین کرده باشد.