این ماده دربارهٔ دعوایی است که با سازش (توافق طرفین) تمام میشود. طبق این متن، اگر دعوایی به این شکل خاتمه پیدا کند، دیگر نسبت به همان دعوا حکم به خسارت صادر نمیشود؛ یعنی طرفی که خسارت خواسته بود، از این راه نمیتواند خسارت بگیرد.
اما یک استثنا هم دارد: اگر خودِ طرفین در متن سازش، دربارهٔ خسارات وارده تصمیم خاصی گرفته باشند، در آن صورت این قاعده کلی اعمال نمیشود. به بیان ساده، وقتی با هم سازش میکنید، مسیر عادی برای گرفتن خسارت بسته است، مگر اینکه خودتان در توافقنامه سازش وضع خسارت را روشن کرده باشید.
این ماده در باب نهم با عنوان «مطالبه خسارت و اجبار به انجام تعهد» و در فصل اول آن قرار دارد. متن ماده به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.