این ماده میگوید کسی که در یک پرونده دادخواست میدهد (خواهان) میتواند از طرف مقابل (خوانده) خسارتی را بخواهد که بهخاطر دادرسی، یا دیر انجام دادن تعهد، یا انجام ندادن آن به او وارد شده یا خواهد شد، به شرط اینکه این خسارت ناشی از تقصیر خوانده در پرداخت حق یا امتناع از آن باشد. همچنین میتواند «اجرتالمثل» را بهخاطر تحویل ندادن یا دیر تحویل دادن خواسته، از دو راه «اتلاف» و «تسبیب» مطالبه کند. طرف مقابل (خوانده) هم میتواند خسارتی را که خواهان عمداً و با آگاهی از اینکه حق ندارد، در دادرسی به او زده، از خواهان بخواهد.
این مطالبه میتواند همراه با دادخواست، در میان دادرسی، یا جداگانه مطرح شود. دادگاه خودش پس از رسیدگی مقدار خسارت را مشخص میکند و در همان حکم دربارهٔ اصل دعوا یا با یک حکم جداگانه، شخص محکومعلیه را به پرداخت خسارت ملزم میکند. اگر بین دو طرف قرارداد خاصی دربارهٔ خسارت بسته شده باشد، طبق همان قرارداد عمل میشود.
دو تبصره هم دارد: تبصره ۱ میگوید در مواردی که دعوای مطالبه خسارت جداگانه یا بعد از پایان دادرسی مطرح شود، برای مطالبه این خسارتها دادن دادخواست لازم نیست. تبصره ۲ میگوید خسارت ناشی از «عدمالنفع» (یعنی سودی که فقط احتمالی بوده و به دست نیامده) قابل مطالبه نیست، ولی خسارت تأخیر تأدیه در مواردی که قانون گفته قابل مطالبه است.