این ماده یک قاعده کلی میگوید: اصل این است که رأی دادگاهها قطعی است؛ یعنی بهطور معمول آن رأی قابل نقض یا تجدیدنظر نیست.
اما برای این قاعده دو استثنا گفته شده است: نخست مواردی که در باب چهارم همین قانون مقرر شده است، و دوم مواردی که قانون دیگری اجازه داده باشد آن رأی قابل نقض یا تجدیدنظر باشد. خودِ این ماده جزئیات این استثناها را بیان نمیکند و فقط به آنها ارجاع میدهد.