این ماده میگوید اگر داور رأیی صادر کند، هر یک از دو طرف دعوا میتواند تا بیست روز پس از اینکه رأی داور به او ابلاغ شد، از دادگاه بخواهد که آن رأی را باطل کند. دادگاهی که میتوان به آن مراجعه کرد، یا دادگاهی است که اصل دعوا را به داوری ارجاع داده، یا دادگاهی که صلاحیت رسیدگی به اصل دعوا را دارد. دادگاه باید به این درخواست رسیدگی کند و اگر رأی داور از مواردی باشد که در «ماده فوق» (ماده پیش از این ماده) گفته شده، حکم به بطلان آن میدهد. تا زمانی که اصل دعوا رسیدگی نشده و حکم بطلان قطعی نشده، رأی داور متوقف میماند؛ یعنی اجرا نمیشود.
تبصره این ماده دو نکته را دربارهٔ مهلتها اضافه میکند: اول اینکه برای اشخاصی که در خارج از کشور زندگی میکنند، مهلتهای گفتهشده در این ماده و ماده (۴۸۸) دو ماه است، نه بیست روز. دوم اینکه برای کسانی که عذر موجه داشتهاند — با توضیحی که در ماده (۳۰۶) این قانون و تبصره (۱) آن آمده — شروع این مهلتها پس از برطرف شدن عذر حساب میشود.
نکته: این متن به مادههای ۴۸۸ و ۳۰۶ و تبصره (۱) آن ارجاع داده، ولی محتوای آنها را توضیح نداده است؛ همچنین مشخص نکرده که «موارد مذکور در ماده فوق» دقیقاً چیست، چون آن ماده در این متن نیاورده شده است.