این ماده میگوید وقتی دیوان عالی کشور دربارهٔ یک پرونده رأی میدهد، آن رأی باید چند چیز را روشن و کامل در خود داشته باشد: نام و مشخصات طرفین دعوا و محل اقامت آنها، مشخصات حکم یا قراری که از آن فرجامخواهی شده، و خلاصهٔ اعتراضات و دلایلی که باعث نقض (باطل کردن) یا ابرام (تأیید کردن) آن حکم یا قرار میشود.
پس از نوشتن این موارد، رأی باید امضا شود و در دفتر مخصوصی با ذکر شماره و تاریخ ثبت گردد. به بیان ساده، این ماده شکل و محتوای لازم برای تنظیم و ثبت رأی دیوان عالی کشور را تعیین میکند تا رأی مبهم و ناقص نباشد و سابقهٔ آن قابل پیگیری باشد.