این ماده دربارهٔ کاری است که دادگاه پس از نقض حکم توسط دیوان عالی کشور باید انجام دهد. وقتی پرونده برای رسیدگی دوباره به دادگاه فرستاده میشود (دادگاه مرجوعالیه)، این دادگاه باید نظر و رأی دیوان عالی کشور و همچنین محتوای پرونده را در نظر بگیرد.
دادگاه دو راه پیش رو دارد: اگر ببیند کار دیگری لازم نیست، بدون اینکه وقتی برای جلسه تعیین کند، رسیدگی میکند و رأی خود را صادر مینماید. اما اگر کار دیگری لازم باشد، باید وقت تعیین کند، طرفین دعوا را دعوت کند، آن اقدام لازم را انجام دهد و سپس رأی بدهد.
این ماده به «ماده قبل» و «سایر موارد نقض حکم» ارجاع داده است؛ یعنی دامنهٔ کاربردش فقط به یک مورد خاص محدود نیست.