این ماده دربارهٔ مرحلهٔ تصمیمگیری در رسیدگی فرجامی در امور مدنی است. بر اساس آن، پس از اینکه شعبه رسیدگیکننده کارهای گفتهشده در مواد پیشین (که در متن به آنها ارجاع شده) را انجام داد، با نظر اکثریت اعضای شعبه تصمیم میگیرد که رأی فرجامخواسته را تأیید (ابرام) کند یا آن را نقض کند.
اگر شعبه ببیند رأی با قانون و دلایل موجود در پرونده سازگار است، آن را ابرام میکند و پرونده را به همان دادگاهی که رأی را صادر کرده بازمیگرداند. اما اگر چنین نباشد، بر اساس مقرراتی که در ادامهٔ قانون میآید (که در متن فقط به آنها ارجاع شده و محتوایشان ذکر نشده) اقدام میشود.
نکتهٔ قابل توجه اینکه تصمیم شعبه با «نظر اکثریت» گرفته میشود، یعنی لازم نیست نظر همهٔ اعضا یکسان باشد. همچنین متن این ماده به مواد پیشین و مقررات بعدی ارجاع داده، اما جزئیات آنها را بازگو نکرده است.