این ماده یک قاعدهٔ ساده اما مهم را میگوید: وقتی پروندهای به یک شعبه (شعبهای که پرونده به آن ارجاع شده) داده شد، دیگر نمیتوان همان پرونده را از آن شعبه گرفت و به شعبهٔ دیگری فرستاد. تنها راه استثنا این است که خودِ قانون اجازهٔ چنین کاری را داده باشد.
قسمت دوم ماده میگوید این ترتیب فقط برای یک دادگاه خاص نیست؛ همهٔ دادگاهها باید این قاعده را رعایت کنند. به بیان ساده، هدف این است که پرونده مرتب از این شعبه به آن شعبه جابهجا نشود.
متن ماده کوتاه است و دربارهٔ اینکه چه زمانی «قانون» چنین اجازهای میدهد یا این ماده اصلاح و نسخ شده یا نه، هیچ توضیحی نمیدهد؛ بنابراین در این باره چیزی نمیتوان از همین متن برداشت کرد.