این ماده میگوید وقتی پروندهای به دیوان عالی کشور میرسد، رئیس دیوان یا یکی از معاونان او آن را به یکی از شعبههای دیوان ارجاع میدهد. در این ارجاع باید نوبت و ترتیب رسیدن پروندهها رعایت شود.
شعبهای که پرونده به آن ارجاع شده هم باید به نوبت به آن رسیدگی کند؛ یعنی معمولاً پروندهها به ترتیب بررسی میشوند. اما دو حالت استثنا دارد: یا قانون خودش گفته باشد که رسیدگی خارج از نوبت لازم است، یا رئیس دیوان عالی کشور تشخیص بدهد که رسیدگی خارج از نوبت ضروری است.
این ماده فقط دربارهٔ نحوهٔ ارجاع پرونده و ترتیب رسیدگی در دیوان حرف میزند و دربارهٔ محتوای رأی یا نتیجهٔ پرونده چیزی نمیگوید.