این ماده یکی از مواردی را بیان میکند که میتوان رأی دادگاه را در مرحلهٔ فرجامخواهی نقض کرد. شرط اول این است که دعوا ناشی از یک قرارداد باشد؛ یعنی اختلاف برخاسته از یک قرارداد باشد، نه هر دعوای دیگری.
در چنین حالتی، اگر دادگاه صادرکنندهٔ رأی از مفاد صریح و روشن سند (قرارداد)، یا از متن قانون، یا از آییننامهٔ مرتبط با آن قرارداد، معنایی غیر از معنای واقعی و آشکار آنها برداشت کرده باشد، آن رأی نقض میشود. به زبان ساده: دادگاه حق ندارد از یک عبارت روشن و صریح، معنایی خلاف ظاهر آن بفهمد.
این ماده فقط حکم کلی را بیان میکند و به جزئیات بیشتر (مثل مرجع رسیدگی یا تشریفات) نمیپردازد؛ اگر بخشی از متن برایتان روشن نیست، همان ابهام را باید پذیرفت.