این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ فرجامخواهی در امور مدنی بیان میکند: اگر رایی که صادر شده، با قوانینی که در زمان صدور آن رای حاکم بوده مخالف نباشد، آن رای نقض نمیشود.
به زبان ساده، ملاک بررسی این است که آیا رای با قانونِ زمانِ خودش هماهنگ بوده یا نه. اگر هماهنگ بوده باشد، نقض نمیگردد.
این متن فقط همین یک حکم کلی را بیان میکند و دربارهٔ اینکه چه مرجعی نقض میکند، چه شرایط دیگری لازم است یا تکلیف رایی که مخالف قانون باشد چیست، توضیحی نمیدهد.