این ماده درباره حالتی است که دادگاه تجدیدنظر، قرار دادگاه بدوی را درباره رد یا عدم استماع دعوا بررسی میکند. اگر دادگاه تجدیدنظر دلیلی که در قرار دادگاه بدوی ذکر شده موجه نداند، اما به جهات قانونی دیگر همان دعوا را مردود یا غیر قابل استماع تشخیص دهد، در نهایت قرار صادره را تأیید میکند.
به زبان ساده، نتیجه قرار عوض نمیشود؛ فقط ممکن است استدلال دادگاه تجدیدنظر با استدلال دادگاه بدوی متفاوت باشد. این متن فقط همین حالت را بیان میکند و درباره حالتهای دیگر حکمی نمیدهد.