این ماده دربارهٔ کاری است که دادگاه تجدیدنظر وقتی پرونده را بررسی میکند انجام میدهد. اگر دادگاه تجدیدنظر ببیند که در رأی دادگاه بدوی فقط اشتباههای کوچک و ظاهری وجود دارد — مثل اشتباه در نوشتن عدد یا رقم، خطای قلم (مثلاً یک کلمه اشتباه تایپ یا نوشته شده)، اشتباه در مشخصات طرفین پرونده، یا جا افتادن بخشی از خواستهای که در دادگاه بدوی به اثبات رسیده بوده — و هیچ ایراد دیگری نگیرد، همان رأی را اصلاح میکند و آن را تأیید میکند.
به زبان ساده: یعنی دادگاه تجدیدنظر لازم نیست به خاطر این نوع اشتباههای جزئی، رأی را برگرداند یا پرونده را دوباره به دادگاه پایینتر بفرستد؛ خودش آن اشتباهها را درست میکند و رأی را میپذیرد. توجه کنید که این ماده فقط وقتی اعمال میشود که ایراد دیگری جز این اشتباههای نامبرده وجود نداشته باشد.