این ماده میگوید اصل بر این است که وقتی کسی به دیگری برای رسیدگی به پرونده در دادگاه وکالت میدهد، این وکالت همهٔ کارهای مربوط به همان پرونده را در بر میگیرد؛ مگر اینکه خودِ موکل موردی را استثنا کرده باشد، یا توکیل (یعنی وکیل گرفتن برای آن کار) برخلاف شرع باشد.
اما در ۱۴ مورد، وکالت آنقدر مهم است که باید در خودِ وکالتنامه صریحاً نوشته شود تا وکیل بتواند آن کار را انجام دهد؛ مثل اعتراض به رأی، تجدیدنظر، فرجامخواهی و اعاده دادرسی؛ مصالحه و سازش؛ ادعای جعل یا انکار و تردید نسبت به سند طرف و استرداد سند؛ تعیین جاعل؛ ارجاع دعوا به داوری و تعیین داور؛ توکیل؛ تعیین مُصدق و کارشناس؛ دعوای خسارت؛ استرداد دادخواست یا دعوا؛ جلب شخص ثالث و دفاع از دعوای ثالث؛ ورود شخص ثالث و دفاع از دعوای ورود ثالث؛ دعوای متقابل و دفاع در قبال آن؛ ادعای اعسار؛ و قبول یا رد سوگند.
تبصره ۱ میگوید اگر در وکالتنامه فقط به شمارهٔ این بندها اشاره شود و موضوعشان نوشته نشود، آن اشاره به حساب «تصریح» گذاشته نمیشود. تبصره ۲ هم میگوید سوگند، شهادت، اقرار، لعان و ایلاء قابل توکیل نیستند؛ یعنی در این موارد کسی نمیتواند به جای شخص دیگری آن کار را انجام دهد.