این ماده میگوید وکالت در دعاوی میتواند با سند رسمی یا غیررسمی داده شود. اگر وکالتنامه غیررسمی در ایران تنظیم شود، وکیل میتواند زیر آن تأیید کند که موکل شخصاً در حضور او آن را امضا یا مهر کرده یا اثر انگشت زده است.
اگر وکالت در خارج از ایران داده شود، باید به گواهی یکی از مأموران سیاسی یا کنسولی جمهوری اسلامی ایران برسد. برای اشخاص مقیم کشورهایی که ایران در آنجا مأمور سیاسی یا کنسولی ندارد، مرجع گواهی طبق آییننامهای تعیین میشود که وزارت دادگستری با همکاری وزارت امور خارجه در مدت سه ماه تهیه و رئیس قوه قضائیه آن را تصویب میکند.
اگر وکالت در جلسه دادرسی داده شود، در صورتجلسه نوشته میشود و به امضای موکل میرسد. اگر موکل در زندان باشد، رئیس زندان یا معاون او باید امضا یا اثر انگشت او را تصدیق کنند. تبصره نیز میگوید اگر موکل امضا، مهر یا اثر انگشت خود را انکار کند، دادگاه به این موضوع هم رسیدگی میکند.