این ماده میگوید برخی «قرار»ها (تصمیمهای دادگاه که دعوا را قطع و تمام میکنند، نه حکم ماهوی) قابل تجدیدنظرخواهی هستند، اما فقط به یک شرط: اگر حکم مربوط به اصل دعوا هم قابل درخواست تجدیدنظر باشد. یعنی امکان درخواست تجدیدنظر از این قرارها به امکان تجدیدنظر از حکم اصل دعوا گره خورده است.
قرارهای نامبردهشده در چهار بند آمدهاند: الف) قرار ابطال دادخواست یا رد دادخواست که دادگاه صادر کرده باشد؛ ب) قرار رد دعوا یا عدم استماع دعوا؛ پ) قرار سقوط دعوا؛ ت) قرار عدم اهلیت یکی از طرفین دعوا.
متن این ماده تبصره ندارد. متن به هیچ ماده دیگری ارجاع نداده است.