این ماده یک قاعدهٔ کلی میگوید: حکم دادگاه حضوری است، مگر در حالتهایی که در خود متن مشخص شده است. یعنی اصل بر این است که حکم حضوری صادر میشود و فقط در صورت وجود شرایط استثنا، این حالت تغییر میکند.
طبق متن، دو حالت استثنا وجود دارد: نخست اینکه خوانده (طرف مقابل دعوا) یا وکیل، قائممقام یا نمایندهٔ قانونی او در هیچیک از جلسات دادگاه حاضر نشده باشد و بهصورت کتبی هم دفاع نکرده باشد؛ دوم اینکه اخطاریه (کاغذی که دادگاه برای اطلاع طرف میفرستد) ابلاغ واقعی نشده باشد. برای پر شدن شرط اول، هر دو جزء لازم است: هم غیبت در همهٔ جلسات، هم نداشتن دفاع کتبی.
نکتهٔ قابل توجه این است که متن بهصراحت نمیگوید اگر این استثناها پیش بیاید، نام حکم چه میشود؛ فقط میگوید در آن حالتها حکم حضوری نیست.