این ماده میگوید هیچ حکم یا قراری را نمیتوان اجرا کرد، مگر اینکه قبلاً به خود طرفهای دعوا یا وکیلشان ابلاغ شده باشد. ابلاغ هم یا بهصورت حضوری است یا با دادن دادنامه (متن رأی) یا رونوشت گواهیشدهٔ آن. به این ترتیب، تا وقتی رأی به اطلاع کسی که علیه او صادر شده نرسیده باشد، نمیتوان آن را به اجرا گذاشت.
روش ابلاغ دادنامه و رونوشت آن هم مثل همان مقرراتی است که برای ابلاغ دادخواست و دیگر اوراق رسمی وجود دارد؛ یعنی این ماده خودش جزئیات نحوهٔ ابلاغ را تعیین نکرده و آن را به مقررات مربوطه ارجاع داده است.
در تبصره آمده اگر رأی دادگاه غیابی (یعنی بدون حضور طرف در جلسه) باشد و کسی که علیه او رأی صادر شده، مجهولالمکان باشد (نشانیاش معلوم نباشد)، مفاد رأی یکبار و با هزینهٔ خواهان در یکی از روزنامههای کثیرالانتشار مرکز یا محل، بهصورت آگهی به او ابلاغ میشود. تاریخ چاپ آگهی، تاریخ ابلاغ رأی شمرده میشود.