این ماده دربارهٔ «سوگند» در «حدود شرعی» است. حدود شرعی، مجازاتهایی هستند که اندازهٔ آنها در شرع تعیین شده است. متن میگوید که در این موارد، سوگند خوردن جایگاهی برای اثبات ندارد.
تنها استثنا، سرقت است: آن هم فقط نسبت به بخش «حق الناسی» آن، یعنی طرف خصوصی و مالی ماجرا، سوگند قابل استفاده است. اما خودِ «حد سرقت»، یعنی مجازات تعیینشدهٔ شرعی برای سرقت، با سوگند ثابت نمیشود.
این ماده در فصل رسیدگی به دلایل و مبحث سوگند در قانون آیین دادرسی مدنی آمده است. متن ماده به مادهٔ دیگری ارجاع نداده و تبصرهای هم ندارد.