این ماده دربارهٔ حالتی است که دادگاهی که پرونده به آن رسیده، خود را صالح به رسیدگی نمیداند. در این صورت با صدور قرار عدم صلاحیت، پرونده را به دادگاه صلاحیتدار ارسال میکند. دادگاهی که پرونده به آن فرستاده شده، مکلف است خارج از نوبت دربارهٔ صلاحیت خود اظهارنظر کند.
اگر آن دادگاه ادعای عدم صلاحیت را نپذیرد، پرونده را برای حل اختلاف به دادگاه تجدیدنظر استان میفرستد و رای دادگاه تجدیدنظر در تشخیص صلاحیت لازمالاتباع است؛ یعنی باید از آن پیروی شود.
تبصره این ماده میگوید اگر اختلاف صلاحیت بین دادگاههای دو حوزه قضایی از دو استان باشد، مرجع حل اختلاف به همان ترتیبی که گفته شد، دیوان عالی کشور است.