این ماده یک قاعده دربارهٔ «گواهی» در دادرسی مدنی است. میگوید در مواردی که در ماده ۲۴۴ و ماده ۲۴۵ گفته شده، اگر پایه و مبنای رأی دادگاه، شهادت و گواهی یک شاهد باشد و آن شاهد طبق مقررات ماده ۲۳۱ از آمدن به دادگاه معذور (یعنی دارای عذر پذیرفتهشده) باشد، کسی که به این گواهی استناد کرده فقط میتواند به گواهی شاهدِ آن شاهد اصلی استناد کند؛ یعنی بهجای خود شاهد اصلی، از کسی که از او شنیده شهادت میدهد استفاده شود.
این ماده خودش حکم جدیدی دربارهٔ شرایط شهادت نمیسازد، بلکه به مواد ۲۴۴، ۲۴۵ و ۲۳۱ ارجاع میدهد. برای اینکه بدانیم دقیقاً چه مواردی مشمول این حکم است یا عذرِ ماده ۲۳۱ چیست، باید به خود آن مواد مراجعه کرد؛ در همین متن، محتوای آن مواد ذکر نشده است.