این ماده دربارهٔ زمانی است که یک طرف دعوای مدنی میخواهد به سند یا دلیل ارائهشده از سوی طرف دیگر اعتراض کند. بر اساس این متن، او باید تا حد امکان این اعتراض را در اولین جلسهٔ رسیدگی مطرح کند؛ یعنی همان جلسهای که برای اولین بار پرونده بررسی میشود. اعتراض میتواند از نوع «تردید» (زیر سؤال بردن درستی سند) یا «انکار» (قول به اینکه سند متعلق به او نیست یا از او صادر نشده) باشد.
اگر کسی در جلسهٔ دادرسی انکار کند یا دربارهٔ صحت و سقم سند سکوت کند، متن میگوید آثار انکار و سکوت، بسته به مورد، بر خود او بار میشود؛ یعنی نمیتواند بعداً بگوید فرصت اعتراض نداشتم. پس سکوت هم بیاثر نیست و پیامد دارد.
در یک حالت خاص هم حکم روشنی آمده است: اگر دادگاه بدون اینکه خوانده از خود دفاع کند رأی داده باشد، خوانده باید همراه با «واخواهی» از آن رأی، انکار یا تردید خود را به دادگاه اعلام کند. همچنین نسبت به مدارکی که در مرحلهٔ واخواهی به آن استناد میشود، همان قاعده تکرار شده است: اظهار تردید یا انکار باید تا اولین جلسهٔ دادرسی انجام شود. این ماده به تبصرهای اشاره نکرده است.