این ماده میگوید اگر دربارهٔ اموال و داراییهای باقیمانده از فرد فوتشده (که به آن «ترکه» میگویند) دعوایی مطرح شود، این دعوا تا وقتی که ترکه بین وارثان تقسیم نشده است، در دادگاهی اقامه میشود که آخرین اقامتگاه آن فرد در ایران در حوزهٔ آن بوده است. این حکم هم شامل دعواهایی است که خواستهٔ آنها خودِ ترکه باشد و هم دعواهایی مربوط به بدهی یا وصیتهای آن فرد.
اگر معلوم نباشد که آخرین اقامتگاه فرد فوتشده در ایران کجا بوده است، رسیدگی به این دعواها در صلاحیت دادگاهی است که آخرین محل سکونت او در ایران در حوزهٔ آن قرار داشته است.
نکته: متن، تعریف یا توضیحی دربارهٔ تفاوت «اقامتگاه» و «محل سکونت» نداده و مشخص نکرده این دو واژه در این ماده دقیقاً به یک معنا به کار رفتهاند یا نه؛ این بخش برای خوانندهٔ غیرحقوقدان مبهم است.