این ماده دربارهٔ حالتی است که در یک پروندهٔ مدنی، خواهان یا خوانده چند نفر باشند. در چنین حالتی، هر یک از آنها میتواند مستقل از بقیه، با طرف مقابل خود سازش کند.
«سازش» یعنی توافق کردن طرفین دعوا برای پایان دادن به اختلاف. منظور این ماده این است که وقتی چند نفر در یک طرف پرونده هستند، لازم نیست همه با هم و بهصورت جمعی سازش کنند؛ هر کدام جداگانه میتواند این کار را انجام دهد.
این ماده فقط همین یک حکم را بیان میکند و دربارهٔ آثار سازش یکی از آنها بر بقیه یا سرنوشت ادامهٔ پرونده چیزی نگفته است.