این ماده دربارهٔ «تامین دلیل» است؛ یعنی وقتی کسی میخواهد پیش از طرح کامل دعوا یا در جریان آن، اوضاع و شرایطی را برای جلوگیری از از بین رفتن دلیل، ثبت و ضبط کند. بر اساس این متن، دادگاه میتواند کار تامین دلیل را به دادرس علیالبدل (قاضی جایگزین در همان دادگاه) یا مدیر دفتر دادگاه بسپارد.
اما یک استثنا وجود دارد: اگر قرار باشد فقط و فقط همین تامین دلیل مبنای حکم دادگاه قرار بگیرد، در این صورت قاضی صادرکنندهٔ رای باید خودش شخصاً اقدام کند، یا گزارش تامین دلیل باید آنقدر برای دادگاه قانعکننده و قابل اعتماد باشد.
نکته: این ماده تبصره ندارد. همچنین در متن روشن نشده که معیار دقیق «وثوق» (اعتماد) دادگاه چیست؛ این بخش از متن کلی است و توضیح بیشتری در خود آن نیامده.