این ماده دربارهٔ «تامین دلیل» است؛ یعنی کاری که دادگاه انجام میدهد تا یک دلیل (مثلاً وضعیت یک ملک یا یک چیز) پیش از از بین رفتن یا تغییر کردن، ثبت و نگهداری شود.
بر اساس این ماده، دادگاه طرف مقابل را برای این کار احضار میکند؛ اما اگر او نیاید یا حاضر نشود، این کار متوقف نمیشود و دادگاه باز هم تامین دلیل را انجام میدهد.
همچنین اگر موضوع فوری باشد، دادگاه بدون اینکه طرف مقابل را احضار کند، خودش اقدام به تامین دلیل میکند. در متن این ماده تبصرهای ذکر نشده است.