این ماده دربارهٔ زمانی است که دادگاه در جریان یک پرونده، برای فردی «تامین» تعیین کرده است. اگر بعداً برای دادگاه روشن شود که مقدار تامینی که قبلاً تعیین شده کافی نیست، دادگاه مقدار کافی را برای تامین مشخص میکند؛ یعنی تامین را بیشتر یا بهاندازهٔ لازم میکند.
اگر کسی که باید این تامین را بسپارد (خواهان یا تجدیدنظرخواه) از سپردن تامین تعیینشده خودداری کند، برابر «ماده فوق» یعنی ماده قبلی عمل میشود. این متن فقط ارجاع میدهد و محتوای آن ماده را توضیح نمیدهد. همچنین از متن این ماده روشن نیست که آن ماده قبلی دقیقاً چه اقدامی را مقرر کرده است؛ این نکته در همین متن مبهم است.