این ماده دربارهٔ حالتی است که یک تبعهٔ کشور خارجی در یک دعوای مدنی در ایران حضور دارد. اگر او خواهان اصلی باشد یا بهعنوان شخص ثالث وارد دعوا شود، طرف مقابل میتواند از او بخواهد که «تامین مناسب» بگذارد؛ یعنی مبلغ یا ضمانتی که اگر بعداً محکوم شد، از آن هزینههای دادرسی و حقالوکاله پرداخت شود.
اما این درخواست دو شرط مهم دارد: اول اینکه فقط خواندهای که تبعهٔ ایران است میتواند چنین درخواستی بدهد، و دوم اینکه این درخواست فقط تا پایان جلسهٔ اول دادرسی پذیرفته میشود و بعد از آن دیگر قابل طرح نیست. متن این ماده تبصرهای ندارد.