این ماده یکی از مقررات مربوط به «تأمین خواسته» است؛ یعنی وقتی کسی در دادگاه شکایت میکند و میخواهد تا زمان رسیدگی، مال یا دارایی طرف مقابل بهعنوان ضمانت نگه داشته شود. این ماده میگوید اگر موضوع شکایت «عین معین» نباشد (یعنی چیز مشخص و معینی مثل یک خانه یا یک خودروی خاص نباشد، بلکه مثلاً پول یا طلب باشد)، یا اگر عین معین باشد ولی توقیف کردنش ممکن نباشد، دادگاه معادل ارزش همان خواسته را از اموال دیگر خوانده (طرف شکایتشده) توقیف میکند.
به زبان ساده: اگر نتوان خودِ چیزی را که موضوع دعواست نگه داشت، دادگاه به اندازه ارزش آن، از داراییهای دیگر طرف مقابل را نگه میدارد تا حق خواهان تضمین شود.
این متن فقط یک حکم کلی است و دربارهٔ دیگر مادهها یا تبصرههای احتمالی آن چیزی نمیگوید. متن به هیچ مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.