ماده ۱۰ میگوید به گروههایی از افراد اجازه وکالت داده نمیشود. این گروهها عبارتاند از: اتباع خارجه؛ قضات و کارمندان دولت و شهرداری و سازمانهایی که تمام یا قسمتی از سرمایه آن متعلق به دولت است، در حین اشتغال به خدمت (با یک استثنا برای استادان دانشکده حقوق که اشتغال به تدریس در یکی از شعب حقوقی دارند و شورای دانشگاه اجازه داده باشد)؛ محجورین و کسانی که سن آنها کمتر از ۲۵ سال است؛ محکومین به انفصال ابد از خدمات دولتی؛ اشخاص مشهور به فساد اخلاق و تجاهر به استعمال مسکر، افیون و اعمال منافی عفت؛ محکومین به جنایت مطلقاً و محکومین به جنحههایی که منافی با امانت و عفت و شوون وکالت است به تشخیص هیات مدیره کانون یا آنکه به موجب قانون مستلزم محرومیت از بعضی حقوق اجتماعی است؛ کسانی که به اتهام و ارتکاب جنایت یا جنحههای مذکور تحت محاکمه هستند؛ و اشخاصی که طبق حکم محکمه از وکالت محروم شدهاند.
متن ماده دربارهٔ معنای دقیق بعضی تعبیرها مانند «مشهور به فساد اخلاق» یا «جنحههایی که منافی با امانت و عفت و شوون وکالت است» توضیح بیشتری نمیدهد و در بند ۶ تشخیص آن را به هیات مدیره کانون یا قانون سپرده است. همچنین بند ۲ به استثنای استادان دانشکده حقوق اشاره دارد.