این ماده به کارگران حق میدهد که برای انجام حج واجب، یک بار در طول تمام مدت کاری خود، یک ماه مرخصی بگیرند. این مرخصی میتواند به صورت مرخصی استحقاقی (یعنی با حقوق) یا مرخصی بدون حقوق باشد؛ متن ماده تعیین نکرده که انتخاب بین این دو حالت با چه کسی است.
دو قید مهم در متن آمده است: اول اینکه این حق «فقط برای یک نوبت» در کل دوران کارگری فرد وجود دارد، و دوم اینکه مدت آن «یک ماه» است. همچنین این حق مخصوص «حج واجب» است، نه هر سفر زیارتی دیگری؛ اما متن توضیح نمیدهد که واجب بودن حج چگونه احراز میشود.