این ماده به وزارت کار و امور اجتماعی اجازه میدهد که در صورت ضرورت، برای سامان دادن به وضعیت نیروی کار ایرانیان در خارج از کشور، در نمایندگیهای جمهوری اسلامی ایران فردی را به عنوان «وابسته کار» منصوب کند.
بر اساس تبصره ۱، این وابسته کار را وزیر کار و امور اجتماعی تعیین میکند و انتصاب و اعزام او پس از موافقت وزیر امور خارجه انجام میشود.
بر اساس تبصره ۲، سه دستگاه یعنی وزارت کار و امور اجتماعی، وزارت امور خارجه و سازمان امور اداری و استخدامی موظفاند پس از تصویب این قانون، آییننامه اجرایی مربوط به این ماده را تهیه کنند و برای تصویب به هیات وزیران بفرستند.