این ماده به کارگران و کارفرمایان یک حرفه یا صنعت اجازه میدهد برای حفظ حقوق و منافع مشروع و قانونی و بهبود وضع اقتصادی، انجمن صنفی تشکیل دهند. متن به اصل بیست و ششم قانون اساسی ارجاع داده است. تبصرهها دربارهٔ تشکیل کانون در استان و کانون عالی در کل کشور، تنظیم و تصویب اساسنامه در مجمع عمومی و تسلیم آن به وزارت کار و امور اجتماعی برای ثبت، انتخاب نمایندگان کارفرمایان در شوراها و کنفرانسهای نامبرده، محدودیت کارگران یک واحد در انتخاب یکی از سه شکل نمایندگی، و تهیه آییننامههای مربوط سخن میگوید.
طبق تبصره ۴، کارگران یک واحد فقط میتوانند یکی از سه مورد شورای اسلامی کار، انجمن صنفی یا نماینده کارگران را داشته باشند. طبق تبصره ۳، نمایندگان کارفرمایان ایران در شوراها و کنفرانسهای ذکرشده توسط کانون عالی انجمنهای صنفی کارفرمایان، در صورت تشکیل، انتخاب میشوند و در غیر این صورت توسط وزیر کار و امور اجتماعی معرفی میشوند. تبصرههای ۵ و ۶ هم مهلتهایی برای تهیه آییننامهها تعیین کردهاند.