این ماده بسیار کوتاه است و در واقع یک یادآوری دربارهٔ سرنوشت خودِ ماده ۴۷ در فصل چهارم قانون وکالت است. متن میگوید که این ماده «منسوخه» است، یعنی لغو و بیاعتبار شده، و علت آن را مواد ۱۶ و ۱۷ و ۱۸ «لایحه قانونی استقلال کانون وکلاء» مصوب سال ۱۳۳۳ معرفی میکند.
نکتهٔ مهم این است که این متن فقط به آن سه ماده ارجاع میدهد و محتوای آنها را توضیح نمیدهد؛ پس از روی همین متن نمیتوان گفت آن مواد چه چیزی را مقرر کردهاند. متن همچنین دربارهٔ تاریخ یا جزئیات بیشتر نسخ چیزی نمیگوید.
موضوع «لایحه قانونی استقلال کانون وکلاء» به سازمان وکالت و کانون وکلا مربوط است، اما این متن تنها یک اشارهٔ کوتاه به آن است و خودش حکم تازهای وضع نمیکند.