این ماده میگوید اگر قاضی یکی از کارهای تخلفآمیز فهرستشده در این ماده را انجام دهد، با توجه به اهمیت کار و شرایطی که آن را انجام داده، به یکی از مجازاتهای انتظامی «درجه هشت تا سیزده» محکوم میشود. متن این ماده خودش توضیح نمیدهد که هر یک از این درجهها چیست؛ فقط به درجههای هشت تا سیزده ارجاع داده است.
کارهای تخلفآمیز فهرستشده عبارتاند از: ۱) گزارش خلاف واقع و مغرضانهٔ قضات نسبت به یکدیگر، ۲) اشتغال همزمان به مشاغل یادشده در اصل یکصد و چهل و یکم قانون اساسی یا کارشناسی رسمی دادگستری، مترجمی رسمی، تصدی دفتر ازدواج، طلاق و اسناد رسمی، و اشتغال به فعالیتهای تجاری موضوع ماده (۱) قانون تجارت، ۳) بیرون آوردن مستندات و لوایح طرفین از پرونده، ۴) کنار گذاشتن بیطرفی در انجام وظایف قضائی، ۵) پذیرفتن هرگونه هدیه یا خدمت یا امتیاز غیرمتعارف به اعتبار جایگاه قضائی، و ۶) رفتار خلاف شأن قضائی.
تبصرهٔ این ماده فقط مورد ششم را توضیح میدهد: رفتار خلاف شأن قضائی یعنی هر کاری که در قانون جرم عمدی شناخته شود، یا خلاف عرف مسلم قضات باشد، بهگونهای که خود قضات آن را زشت و ناپسند بدانند. متن دربارهٔ درجههای مجازات انتظامی، مرجع رسیدگی یا مقررات دیگر ارجاعشده (اصل ۱۴۱ قانون اساسی و ماده ۱ قانون تجارت) چیزی نمیگوید.