این ماده میگوید اصل بر این است که نشریات آزادند، اما این آزادی مطلق نیست. اگر مطلبی به «مبانی و احکام اسلام» یا به «حقوق عمومی و خصوصی» آسیب بزند و در همین فصل مشخص شده باشد، دیگر آزاد نیست. بعد از این حکم کلی، دوازده مورد به عنوان مصداقهای این محدودیت فهرست شده است؛ مثل نشر مطالب الحادی و مخالف موازین اسلامی، اشاعه فحشا و مطالب خلاف عفت عمومی، تبلیغ اسراف و تبذیر، ایجاد اختلاف بین اقشار جامعه (بهویژه با طرح مسائل نژادی و قومی)، استفاده ابزاری از افراد و تحقیر و توهین به جنس زن و تبلیغ تجملات نامشروع، تشویق به اعمال علیه امنیت و حیثیت و منافع جمهوری اسلامی ایران، افشای اسناد و مسائل محرمانه و اسرار نیروهای مسلح و انتشار مذاکرات غیرعلنی مجلس و محاکم غیرعلنی و تحقیقات مراجع قضایی بدون مجوز، اهانت به دین اسلام و مقدسات و به مقام معظم رهبری و مراجع مسلم تقلید، افترا به مقامات و نهادها و افراد و توهین به اشخاصی که حرمت شرعی دارند (حتی از طریق عکس یا کاریکاتور)، سرقتهای ادبی و نقل مطالب از مطبوعات و احزاب و گروههای منحرف و مخالف اسلام به شکل تبلیغ آنها، پخش شایعات و مطالب خلاف واقع یا تحریف مطالب دیگران، و انتشار مطلب علیه اصول قانون اساسی. از خود متن برمیآید که بعضی از این بندها در سالهای ۱۳۷۷ و ۱۳۷۹ اصلاحی یا الحاقی هستند و در پایان بند ۱۰ آمده که حدود این موارد را آییننامه مشخص میکند.
دو تبصره هم زیر همین ماده آمده است. تبصره ۱ میگوید «سرقت ادبی» یعنی نسبت دادن عمدی تمام یا بخش قابل توجهی از آثار و نوشتههای دیگران به خود یا به شخص دیگر، حتی اگر به صورت ترجمه باشد. تبصره ۲ میگوید کسی که یکی از موارد این ماده را انجام دهد، مستوجب مجازاتهای مقرر در ماده (۶۹۸) قانون مجازات اسلامی است و اگر اصرار کند، مجازاتش تشدید میشود و پروانهاش لغو میگردد. این تبصره فقط به ماده ۶۹۸ ارجاع داده و محتوای آن ماده در این متن نیامده است.