این ماده میگوید وقتی برای یک شخص غایب، «حکم فوت فرضی» صادر میشود، این حکم باید در دفتر سجل احوال ثبت شود.
منظور از «غایب» کسی است که مدتها از محل زندگی خود بیخبر رفته و وضعیتش روشن نیست؛ و «فوت فرضی» یعنی به حکم قانون و از طریق مرجع صالح، او مرده در نظر گرفته میشود. این ماده خودش شرایط صدور چنین حکمی را تعیین نمیکند، بلکه میگوید آن حکم طبق مقررات کتاب پنجم از جلد دوم همین قانون صادر میشود (به آن بخش ارجاع داده است).
نکتهٔ اصلی این ماده، ثبت شدن آن حکم در دفتر سجل احوال است. متن دربارهٔ جزئیات ثبت، تشریفات آن یا اثرهای بعدی آن چیزی نمیگوید و در همین حد مبهم است.