این ماده دربارهٔ راهی است برای گرفتن تابعیت ایران بدون رعایت شرط اقامت. بر اساس آن، چند دسته از افراد اگر تقاضای ورود به تابعیت دولت جمهوری اسلامی ایران را بکنند، در صورتی که دولت این کار را صلاح بداند، ممکن است با تصویب هیات وزیران به تابعیت ایران قبول شوند، بدون اینکه شرط اقامت رعایت شود.
این دستهها عبارتاند از: کسانی که به امور عامالمنفعه ایران خدمت یا مساعدت شایانی کردهاند؛ کسانی که دارای همسر ایرانی هستند و از او فرزند دارند؛ و کسانی که دارای مقامات عالی علمی و متخصص در امور عامالمنفعه هستند.
متن ماده دو شرط کلی را کنار هم میگذارد: نخست اینکه فرد تقاضای تابعیت بدهد و دوم اینکه دولت ورود او را صلاح بداند؛ در این صورت پذیرش با تصویب هیات وزیران انجام میشود. متن ماده دربارهٔ جزئیات بیشتر، مانند تشریفات تقاضا یا نحوهٔ بررسی، چیزی نمیگوید و در این باره مبهم است. همچنین متن به هیچ مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.